Yogyakarta dag 1

20 juli begon - voor Rianne en voor Sven (ik) - nogal... gek. Toen we net in bed lagen de avond ervoor begon er achter ons vanuit de muur wat onschuldige ritsel geluiden te komen, maarja daar dachten we natuurlijk niet al te veel van. Even later, toen ik half lag te slapen, hoorde ik naast me een van de lichtknoppen, die tussen mam en mij in zat, gebruikt worden en ging het licht aan. Maar toen ik aan mam vroeg waarom ze het licht aan deed, werd het gek: zij vroeg op hetzelfde moment hetzelfde aan mij. We keken elkaar gek aan toen het weer gebeurde, die lampenknop ging weer, en het licht ging uit. Dus ja beetje spooky, maar nadat ik de kamer had gecheckt op een mogelijke inbreker gingen we weer liggen. Maar snel daarna ging de airco ineens z'n eigen ding doen. Maarja jullie zijn hier natuurlijk te lezen over de reis, niet over de geesten van overleden toeristen die ons proberen te waarschuwen.

Het was vroeg opstaan, de wekker stond om 05.15, om snel te ontbijten en vroeg de bus in te gaan, we moesten namelijk vroeg de trein halen voor de treinreis die 6 uur zou duren. Onderweg werden we verrast door een horde aan mensen die de marathon liepen. Hierdoor moesten we iets omrijden om naar het station van Bandung te komen, maar zo konden we nog eventjes de plek bekijken. 

Toen we eenmaal aankwamen was er even tijd voor een snelle koffie, waarna we werden verrast door de luxe van de trein. Er was meer beenruimte dan in het vliegtuig en de stoelen konden heerlijk naar achteren kantelen, waardoor je bijna horizontaal kon liggen. 

Onderweg konden we al snel genieten van prachtige uitzichten en het comfort van de trein, tot er iets (voor mij) onverwachts gebeurde: pap en mam hingen, met de hulp van andere ouders, ineens vlaggetjes op en ik moest die vreselijke sjerp om. Vervolgens verraste de reisleider me met een lief kaartje en 3 bakken met brownie. Omdat er nogal veel brownie was (en omdat we vrij luid waren om 08.00 sochtends) deelde ik ook nog wat stukken uit aan wat medepassagiers, die het vrolijk aannamen. Ook de conducteur was blij voor me, maar heeft ons uiteindelijk wel een paar keer geattendeerd op de ballonnen, ander afval en geluidsniveau. 

De kinderen waren gezellig met z'n allen spelletjes aan het doen, zoals 30 seconds, terwijl de ouders zich bezig hielden met... stretchen? Monique en Gertjan bleken net als Koen een schouderblessure te hebben, en ineens stonden ze daar met z'n drieën allemaal gekke bewegingen te maken, maak je dat ook weer mee.

Bij de lunch waren er veel Indonesiërs geïnteresseerd in vooral Ilse, maar ook pap raakte goed aan de praat met een Indonesisch koppel. De mensen hier zijn sowieso erg vriendelijk. Toen vroegen wat medewerkers van de trein of we met ze op de foto wilden. Dat vonden we allemaal wel prima, aangezien het niet op één hand te tellen is hoe vaak we Indonesiërs hebben betrapt op het stiekem fotograferen van leden van onze groep. Blijkbaar zien ze hier toch niet zo vaak Nederlanders als we dachten? 

Na de lunch - simpele quick noodles - duurde het gevoelsmatig niet lang meer voor we aankwamen op het station van Yogyakarta, waar in en na de tweede wereldoorlog veel belangrijke stappen zijn gemaakt in de onafhankelijkheidswording van indonesie. We stapten naar buiten in de bloedhitte, en gingen in een andere bus naar ons hotel(onze eigen bus was wat trager dan de trein). We namen snel een duik in het zwembad. Toen we na een tijdje zwemmen weer eruit kwamen, dacht ik dat het al 18.00 was, maar het was 15.45. Tijd loopt gek hier. S'Avonds gingen we met de groep lekker eten. Maar tot onze verbazing stonden er geen stoelen aan de tafels: het waren van die lage tafels, waar je in kleermakerszit moest zitten. Grootste deel van de groep, inclusief ik, had daar wel moeite mee. Maar het eten was heerlijk, de drankjes zoet, de kip krokant. Dus een geslaagd maaltje.

S'avonds gingen alle ouders gezellig buiten zitten roddelen over de kinderen (wat doen ze anders) terwijl we zelf weer spelletje gingen doen, black stories deze keer.

Toen we daar wel klaar mee waren gingen we nog even kletsen en lachen met de ouders. 

We maakten nog even snel een foto met leden van een bandje die daarvoor nog hadden opgetreden voor 20.000 mensen. (Gigi)

In de avond kreeg ik ook nog een cadeautje van pap en mam, want die had ik nog niet. Ik kreeg een tijdschrift over piloten en vliegtuigen, een bon om 30 minuten zelf te vliegen (!!!) , en een shirt van de Oasis merch. Maar geen echte, die was uitverkocht, dus pap heeft op een wit shirt met een stift toch nog het gewenste shirt kunnen tekenen. 

Nu lekker naar bed.

Auteur: Sven