Bromo

We konden redelijk uitslapen vergeleken met andere dagen: 08.00 zou de bus pas vertrekken. 

De busrit was niet zo lang: maar 3 uurtjes. We kwamen aan bij de plek waar we gingen wisselen van vervoer, de grote bus kon namelijk niet de steile wegen beklimmen. We werden verdeeld in 3 shuttle busjes - onze grote koffers moesten we achterlaten - en begonnen de klim. Het was echt heel erg steil. Maar hij reed alsof de weg plat was, en hij zeker wist dat er niemand om de bocht kwam. Zo kwamen we na steile wegen en mooi uitzicht (en bange moeders) veilig aan bij ons verblijf.

Het verblijf was, vergeleken met onze vorige hotels, niet perse luxe. Veel insecten, ongeverfde muren, en een badkamer met een douche zonder doucheputje, waardoor de hele badkamer nat werd.

Na de lunch stapten we in oude Toyota Landcruisers en reden richting de vulkaan. Over de vlakte reden we als een speer over de hobbels en zand en as. We moesten nog een afstandje lopen tot de voet van de berg, wat door het vele zand nogal zwaar was, alles viel zwaar op de longen.

Na een stuk lopen en 243 traptreden waren we eindelijk aan de bovenkant van de berg. In de krater zagen we mooie kleuren, veel rook, en roken we een verschrikkelijke geur van verdampt zwavel. De moeders waren allemaal verschrikkelijk bang dat hun kinderen of mannen van de berg vielen, maar die trokken daar niks van aan. Je kan het beste zicht toch wel krijgen als je dichtbij de rand staat.

Na even genieten gingen we weer terug naar beneden, en reden we nogmaals in de Toyota naar boven op een andere steile berg, waar we de zonsondergang zouden bekijken. Toen we na een leuke rit boven aankwamen, viel het helaas flink tegen: het was helemaal bewolkt. We konden dus niet genieten van zonsondergang. We besloten maar de zonnegroet te doen, de bekende yoga "dans". Toen we klaar waren, gebeurde er iets wonderbaarlijks: de lucht brak eventjes open. Maar het was helaas niet genoeg: het werd weer bewolkt, dus we besloten maar weer naar beneden te gaan. 

Op de heenweg grapten we al over dat de deuren van de auto open konden klappen, en dat we er met de steile heuvels en vele hobbels uit zouden vallen. Was gelukkig niet gebeurd.

Totdat we met 80 km/u over de vlakte sjeesde, een hobbel raakte en Koen en Sven ineens recht naar buiten keken, de tas nog net balancerend op het randje, de twee mannen zich stevig vasthoudend aan wat ze konden vastpakken. Gelukkig goed afgelopen.

S'avonds lekker eten, gevolgd door een PubQuiz waarin het team van Rianne er met de winst vandoor ging. Daarna lekker vroeg naar bed om de ochtend daarna te genieten van zonsopkomst.

Auter; Sven